Απέχει από την πόλη της Μυτιλήνης 23,9 χιλ. και βρίσκεται ανάμεσα στους επιβλητικούς ελαιώνες της περιοχής και σε υψόμετρο 100μ. Το όνομα του πρέπει να οφείλεται στους παπάδες, που όταν το 1838 κτίστηκε η ωραία εκκλησία των Ταξιαρχών, κατοικούσαν μαζί σε κελιά και σχημάτισαν τον πρώτο πυρήνα αναπτύξεως του οικισμού.

Χωριό, ουσιαστικά όμως μικρογραφία πόλεως, αποτελεί τη μικρή πρωτεύουσα της περιοχής, διαθέτοντας ξενοδοχείο, εστιατόρια, εξοχικά κέντρα, κινηματογράφο, πρατήρια βενζίνης. Έντονη είναι η εμπορική κίνηση, γεγονός που δικαιολογεί την ύπαρξη υποκαταστημάτων της Εθνικής και της Αγροτικής τράπεζας.

Τα παραδοσιακά σπίτια και τα όμορφα αρχοντικά προσδίδουν έναν ιδιαίτερο τόνο στον οικισμό, ενώ παράλληλα έχοντας αναπαλαιωθεί, χρησιμοποιούνται για πολιτιστικούς σκοπούς. Ένα από τα αξιοθέατα είναι η εκκλησία του Ταξιάρχη, έργο του 1836, με εικόνα του αρχαγγέλου σε ξυλόγλυπτο εικονοστάσι και ωραίο ξυλόγλυπτο τέμπλο. Άξιο προσοχής, το καμπαναριό της, έργο του 1911, ένα πραγματικό αριστούργημα γλυπτικής, από σκούρα μαλακόπετρα και μάρμαρο. Επίσης στα Β.Δ. του χωριού στην τοποθεσία “Καστρέλι” υπάρχουν ερείπια μεσαιωνικού φρουρίου μέσα στο οποίο υπάρχει σήραγγα που, όπως πιστεύεται, συγκοινωνούσε με το κάστρο του Μεσαγρού “Παληόκαστρο”.

Χαρακτηριστικό του χωριού, η διατήρηση του γραφικού εθίμου του γάμου της παλιάς εποχής, που διαρκεί μια εβδομάδα. Οι ετοιμασίες ξεκινάνε από τη Δευτέρα με την τακτοποίηση της προίκας της νύφης και ολοκληρώνονται την Κυριακή με το γάμο, μέσα σε κλίμα μεγάλου γλεντιού.

Ο Παπάδος έχει μεγάλη παράδοση στα γλυκά και κυρίως στον “μπακλαβά”, το οποίο και πρέπει να δοκιμάστε οπωσδήποτε.. Ένα από τα ωραία έθιμα του γάμου που διατηρείται σχεδόν ατόφιο ακόμα και στις μέρες μας, όχι μόνο εδώ, αλλά ίσως και σ’ όλο το νησί είναι τα λεγόμενα “στειλτά”, δηλ. διάφορα δώρα που στέλνει η νύφη στο γαμπρό, ανάμεσα στα οποία είναι και ένα τεράστιο ταψί με μπακλαβά, κομμένος με ιδιαίτερη τέχνη. Την τέχνη αυτή την ξέρουν πολύ καλά, πολλές από τις νοικοκυρές του Παπάδου αλλά και των γύρω χωριών.